Mezarlar diri, mezarlar canlidir...

Özünden ve özümüzden bakinca mezarlara, susarak anlatimin en mükemmel noktasini görürüz.

Hele siz bir gidin oraya ve tanismaya çalisin oradakilerle ve birbir dinleyin özgeçmislerini.

Agaçlari sizlere nasihat eder, taslari bile nasihat eder mezarlarin.

Egilin, egilin de ruhunuzun haskulagiyla bir dinleyin gelen sesleri.

Her kulak öze nisbetince birseyler duyacaktir orada. Bakmasini bilen gözler, isitmesini bilen kulaklar neler görmez, neler isitmez ki mezarlarda...

---

Simdi... Ada:2, Parsel:1008 'de bulunan kabrin basindayiz.

Namik oglu, Hatice esi Hasan Senol... Dogum: 1938 ölüm: 1984

Herhalde yakinda ziyaretçisi gelmis, üzerine konan çiçekler henüz kurumamis.

Kabrin basucunda iki tane burusmus, burun veya gözyasi silinmis kagit mendiller, kimbilir hangi duygularin anlatimini yansitiyor?

Kabrin üzerine simdilik topraktan baska agirlik konmamis.

Siparisleri verilmis, yakinda mermerlenecekmis.

Mezarin mermerlenecegini ben duydum, ben duydum ama kendisi biliyor muydu?

Mezarin mermerle kaplatilacagini bilse sevinir miydi?

Mermersiz mezarlara bakarak, kendisine yapilacak mermerli mezar ile gururlanir miydi?

Kendisine haber vereyim düsüncesiyle;

"Mezarin mermerle kaplatilacakmis"diye fisildadim.

"Git isine be adam, bana ne mermerden" haykirisi sanki iç dünyamda yankilandi.

Mezari mermer kaplanmis veya kaplanmamis O'na ne faydasi vardi?

Peki bu mezarlari mermerle kaplatanlar, bunu kimin için yapiyorlardi?

Sorumdaki safligima kendim de gülümsedim.

Kimin için yaptiklari, kimin için yapacaklari belli degil miydi?

'Elalem ne der' endisesiyle kendi itibarlari, kendi sanlari, kendi serefleri için yaptirmiyorlar miydi?

Bunlar hem topragin üstünden, hem de topragin altindan gafil kimseler degil miydi?

Simdilik sade bir görünümde olan topraga tekrar terar baktim.

Izmir'in bayindir kazasinda, 1938 yilinda dogan Hasan Senol, ailesiyle beraber sekiz yasindayken Izmir'e yerlesmis.

Ortaokul mezunu olan meyyit, Diyarbakir'da askerligini yapip 1963 yilinda evlenmis.

Kürtaj silahiyla kaç çocugunu, hangi suçtan dolayi öldürdügünü veya öldürttügünü siz sormayin.

Çünkü biliyorsunuz ki bunu Rabbimiz soracak.

Bir yolsuzluk iddiasiyla çalistigi bankadan atilan Hasan senol, bulundugu mahallede bir kahvehane açarak yasamini sürdürmüs...

Degisik kesimlerden insanlarla karsilasip, onlarla çesitli mevzularda konusan Hasan Senol, çenesi laf eden, bulundugu konumda kendisini hakli görüp, hakli çikaran bir mizaca sahip birisi.

Kahvehanede kumar oymatip, içki içirmesine ragmen müslümanligina toz kondurmaz ve kalbinin temizligini her firsatta dile getirirdi.

Bagkur emekliligine dört yil kala karsilastigi müslüman tipli insanlara, "Emekli olduktan sonra bu islere tövbe edip namaza baslayacagim" derdi.

Ancak ne olduysa, 1984'ün nisan ayinin ilk haftasi oldu...

Eski bir dostuyla, kahvede masanin kenarinda içki içmekteyken, hesap yüzüden çikan bir tartismada araya girmis ve dört yerinden biçaklanmisti.

Hastaneye kanlar içinde götürülürken ölümün soguk çehresiyle karsilasiyor, yasantisinin muhasebesini yaparken hakli bir telasa kapiliyordu.

Simdi ölmenin sirasi miydi!?

Daha tevbe edecek, içkiyi ve kumari birakacakti.

Bu halde, üstelik içkiliyken nasil kabre girecek, hangi yüzle Allah'in (c.c) huzuruna çikacakti?

Kizi aklina geldi: "Keske manken olmasina izin vermeseydim" diye geçirdi içinden.

Sahi ya! Manken olmasina, orasini burasini açmasina, elalemin erkeklerine teshir etmesine neden izin vermisti ki?

Dilinin ucuna gelen '...' ifadesini, köpek disleriyle isirip, azi disleriyle ögütmek istedi.

Oglu aklina gelince sanki besinci, altinci, yedinci biçak darbesini yemisti.

Sövdü, küfretti... Kendisinin yetistirmedigi, kendisinin terbiye vermedigi ogluna bir daha, bir daha küfretti.

Tekrar kendine döndü.

Ölmemeliydi.

Ne yapip edip ölmemeliydi.

'Kurtulursam ilk isim namaza baslamak' diye geçirdi içinden.

Namaza baslamak için bu dört seneyi de nereden çikartmisti ki?

Insan bu dört sene yasayacagi ne malum?

Ya hemen ölürse!

Ya hemen ölürsem!

"Yok yok ölmemeliyim, agzim da les gibi raki kokuyor..."

Basini tutan adamin sesini duydu: 'Birader hizli sür adam ölecek. Çok kan kaybediyor...'

"Kim ölecek? Ben mi, ben mi ölecegim!? Ben ölmemeliyim, ben yasamaliyim. Çünkü ben tevbe edecegim, çünkü ben namaz kilacagim, çünkü ben hikkk...hikkk...ben ölmemeliyim, ölmeyecegim, ölmeyecegim... Içkili halde hiç ölünür mü? Keske içmesedim, keske namaz kilsaydim, keske..."

-Kardesim hizli gitmene gerek yok, öldü adamcagiz...

Bu özgeçmis ile Hasan Senol'un kabrine tekrar tekrar bakiyoruz ve 'Keske...' haykirislarinin ayni dirilik ve ayni canlilikla tekrarlandigini görüyoruz:

Keske...keske...keske...

Sonunda, onlardan birine ölüm geldiği zaman, der ki: "Rabbim, beni geri çevirin. Ki, geride bıraktığım (dünya)da salih amellerde bulunayım." Asla, gerçekten bu, yalnızca bir sözdür, bunu da kendisi söylemektedir. Onların önlerinde, diriltilip kaldırılacakları güne kadar bir engel (berzah) vardır. (Müminun Suresi, 99-100)

Mezar bir tarihtir.

Mezar bir kitaptir.

Mezar bir ibret levhasidir.

Yeter ki insan, gönlünün gözüyle bakabilsin, ruhuyla idrak edebilsin kabirleri...

Mezar terbiye ocagi, mezar muhasebe mekanidir.

Mezarlar vahiy ölçüsüyle ve ötenin hesabiyla isabetli kararlarin alinabilecegi, ince duygularin Kuran ve sünnet ile degerlendirilecegi berrak yerlerdir.

Anlamini ve yasama gayesini yitiren kentlerin ve insanlarin yaninda, en diri, en canli, en anlamli sehirlerdir mezarlar...